Hetis lukix

Pomiar rezystancji próbek wykładzin można wykonać w następujący sposób (wg projektu normy CSN).
Z badanej wykładziny pobiera się dwie próbki o wymiarach co najmniej 150×150 mm. Próbki po dokładnym oczyszczeniu spirytusem poddaje się odpowiedniej klimatyzacji. Przygotowaną do badań próbkę umieszcza się na elektrodzie wykonanej z mosiądzu o polu powierzchni ok. 80 cm2 (średnica 100 mm).

Powierzchnię próbki stykającą się z elektrodą pokrywa się roztworem grafitu koloidalnego. Na próbce ustawia się elektrodę pomiarową o polu powierzchni 20 cm2 i ciężarze 8 N.

Między elektrodą pomiarową a próbką umieszcza się papier filtracyjny nasycony roztworem rzewodzącym.

Pomiar ułożonej podłogi może być wykonany nie wcześniej niż po czterech tygodniach od czasu jej ułożenia i po w nien zostać powtórzony po dwunastu miesiącach.
Według Wskazówek projektowania ochrony przed elektrycznością statyczną, wykładzinę podłogową uważa się a przewodzącą, jeżeli całkowity opór elektryczny, zmierzony mij dzy płaską elektrodą  metalową o powierzchni 50 cm2, obciąż( ną ciężarkiem o masie 25 kg i ustawioną w dowolnym miejsc podłogi, a uziomem otokowym nie przekracza wartości 106 C .

Pomiar rezystancji obuwia natomiast wykonuje się mierząc rezylancję przejścia między elektrodą metalową w kształcie stopy wprowadzoną do wewnątrz buta, na której spoczywa podeszwa buta.

Pomiaru rezystancji dokonuje się przy napięciu od 100 do 50 V przyrządem o zakresie 103 do 1010 Q.
Rezystancja wykładzin i podłóg stosowanych w pomieszczeniach nie zagrożonych wybuchem nie powinna
przekraczać 108 Q, a w pomieszczeniach zagrożonych wybuchem lub pożarem — nie powinna przekraczać 106
Q.

Pomiar rezystancji ułożonych podłóg i wykładzin wyk nuje się następująco. Na wybrane i oczyszczone miejsce kładzie się papier filtracyjny nasycony odpowiednim roztworem przewodzącym, na nim umieszcza się elektrodę pomiarową. W przypadku podłóg gładkich można nie podawać warstwy papieru, poprzestając na zwilżeniu powierzchni elektrody ciecze, przewodzącą.
Pomiaru rezystancji dokonuje się między elektrodą pomiarową a dostępnym w pobliżu uziemieniem, np. uziomem otokowym, rurociągami itp.

Do pomiarów stosuje się elektrody z mosiądzu o średnicy 25 mm na ręcznym uchwycie izolacyjnym. Przed
przyłożeniem elektrod pomiarowych, miejsce pomiaru należy pokryć roztworem przewodzącym (ciekłą elektrodą) o polu powierzchni ok. 5 cm2.

Pomiarów rezystancji dokonuje się przyrządem o zakresie 103-f-1010 Q, przy napięciu od 100 do 500 V dobranym jak, aby moc wydzielana w miejscu pomiaru nie przekraczała W.
Oponę uważa się za elektrostatycznie przewodzącą, jeżeli w żadnym z punktów pomiaru rezystancja jej nie przekracza wartości 100 Q.

Opisany sposób badania i oceny może być stosowany w odniesieniu do opon samochodów osobowych i innych pojazdów, używanych w warunkach nie stanowiących zagrożenia wybuchowego.
Metoda ta nie jest wystarczająca do oceny opon samolotów, wózków lekarskich oraz wozów (autocystern)
do przewozu materiałów palnych i wybuchowych. Nawet bowiem opony przewodzące mogą w niektórych warunkach, np. w zależności od podłoża czy nawierzchni, nie wystarczać do eliminacji lądowania się elektrostatycznego pojazdów.