Hetis lukix

Pomiar rezystancji próbek wykładzin można wykonać w następujący sposób (wg projektu normy CSN).
Z badanej wykładziny pobiera się dwie próbki o wymiarach co najmniej 150×150 mm. Próbki po dokładnym oczyszczeniu spirytusem poddaje się odpowiedniej klimatyzacji. Przygotowaną do badań próbkę umieszcza się na elektrodzie wykonanej z mosiądzu o polu powierzchni ok. 80 cm2 (średnica 100 mm).

Powierzchnię próbki stykającą się z elektrodą pokrywa się roztworem grafitu koloidalnego. Na próbce ustawia się elektrodę pomiarową o polu powierzchni 20 cm2 i ciężarze 8 N.

Między elektrodą pomiarową a próbką umieszcza się papier filtracyjny nasycony roztworem rzewodzącym.

Pomiar ułożonej podłogi może być wykonany nie wcześniej niż po czterech tygodniach od czasu jej ułożenia i po w nien zostać powtórzony po dwunastu miesiącach.
Według Wskazówek projektowania ochrony przed elektrycznością statyczną, wykładzinę podłogową uważa się a przewodzącą, jeżeli całkowity opór elektryczny, zmierzony mij dzy płaską elektrodą  metalową o powierzchni 50 cm2, obciąż( ną ciężarkiem o masie 25 kg i ustawioną w dowolnym miejsc podłogi, a uziomem otokowym nie przekracza wartości 106 C .

Pomiar rezystancji obuwia natomiast wykonuje się mierząc rezylancję przejścia między elektrodą metalową w kształcie stopy wprowadzoną do wewnątrz buta, na której spoczywa podeszwa buta.

Toczenie się kół samochodu po nawierzchni w cz; jazdy może być przyczyną powstawania i gromadzenia się dunków na karoserii pojazdu. Ładunki te powodują szeri ujemnych skutków takich jak oddziaływanie fizjologiczne kierowcę i pasażerów w trakcie wysiadania i wsiadania do jazdu, zakłócenia w odbiorze radiowym, przebicia dętek sami chodowych itp. Ładunki gromadzące się na samochodach mi gą także powodować zagrożenie wybuchem par benzyny p: stacjach benzynowych.
Dla uniknięcia ładowania się pojazdów samochodowy celowe jest stosowanie opon elektrostatycznie przewodzący tj. o odpowiednio małej rezystancji.
Pomiar rezystancji opony można wykonać następuj (wg projektu CSN). Badaną oponę poddaje się odpowiedniej  klimatyzacji Miejsca pomiarowe oczyszcza się spirytusem. Na oponie i w wnatrz niej wyznacza się trzy punkty pomiaru rozmieszczo: równomiernie w pięciu miejscach.

Do pomiarów stosuje się elektrody z mosiądzu o średnicy 25 mm na ręcznym uchwycie izolacyjnym. Przed
przyłożeniem elektrod pomiarowych, miejsce pomiaru należy pokryć roztworem przewodzącym (ciekłą elektrodą) o polu powierzchni ok. 5 cm2.

Pomiarów rezystancji dokonuje się przyrządem o zakresie 103-f-1010 Q, przy napięciu od 100 do 500 V dobranym jak, aby moc wydzielana w miejscu pomiaru nie przekraczała W.
Oponę uważa się za elektrostatycznie przewodzącą, jeżeli w żadnym z punktów pomiaru rezystancja jej nie przekracza wartości 100 Q.

Opisany sposób badania i oceny może być stosowany w odniesieniu do opon samochodów osobowych i innych pojazdów, używanych w warunkach nie stanowiących zagrożenia wybuchowego.
Metoda ta nie jest wystarczająca do oceny opon samolotów, wózków lekarskich oraz wozów (autocystern)
do przewozu materiałów palnych i wybuchowych. Nawet bowiem opony przewodzące mogą w niektórych warunkach, np. w zależności od podłoża czy nawierzchni, nie wystarczać do eliminacji lądowania się elektrostatycznego pojazdów.